—Por que te empeñas en poñerte fea, Eli? —pregúntame a miña nai—. Por que ese empeño en pareceres un MONSTRO?

Chámome Eli e son un rapaz de quince anos que naceu nena. Por ese feito, pola cicatriz que levo na cara e tamén pola miña propia situación doméstica caótica, síntome como o monstro de Frankenstein.

Mais aprenderei que hai MONSTROS que si o son de verdade: monstros crueis, sádicos e desapiadados que gozan co sufrimento alleo; monstros desprezables, infames, egoístas que non senten remordemento polas súas malas accións senón orgullo; monstros asasinos que eu intentarei destapar. Eses monstros non teñen desculpa polo feito de comportarse como tal. E ensináronme algo. Ensináronme que o monstro non son eu.