Comencei a escribir este poemario cun pé en Cee e outro en Compostela, o que eu adoitaba chamar “Santiago dC”.

Naquel momento, a mina intención era falar da crueldade, aniquilación, do abuso e da dependencia emocional que se vive nunha relación deshumanizada.

Iso é “estrañamento”, a mutación repentina dunha realidade cotiá que se volta irrecoñecible. Non é a crónica dunha historia de amor, senón a súa autopsia.

Iso tería que ser todo, mais a vida non me permitiu facer o meu propio guión, e apareceu o “abraio”. O corolario que pecha o círculo, do Estrañamento ao Abraio. Doulle grazas ao demo por todo. Sinceramente, Javi.