Os primeiros boieiros documentados en Valeira, Lugo, datan do ano 1808: un preito interposto pola familia dun arrieiro, e por permisos solicitados no ano 1837 para levar bois e outros vacúns á vila e corte de Madrid, a reinos de Castela e Terras de Campos.

Porén, co éxodo ás principais cidades industrializadas de España, unha parte das xentes do rural migraron a esas industrias fabrís: ás téxtiles e conserveiras de Cataluña, ás siderúrxicas e metalúrxicas do País Vasco; outras foron amas de cría para a aristocrática e gobernamental sociedade madrileña; obreiros para as siderúrxicas e minas de Asturias, tamén para as de León… Polo que houbo que subministrar de “víveres vivos” estas cidades, debido ás longas distancias que podrecían as carnes frescas.

“Este ensaio deixa memoria de que a Galiza existiu e de que existe o noso rural, dando fe de que tamén viviu e vive”.